محمد بنيادی، معاون پرورشی و تربيتبدنی سازمان آموزش و پرورش شهر تهران با اشاره به اينكه قرآن كتاب پرسش، پاسخ و پاسخگويی است، اظهار كرد: نزول قرآن با كلمه «اقْرَأْ» به معنای خواندن آغاز شد و البته قرآن تنها كتابی است كه حوزه عقل، انديشه و مبانی ماقبل و مابعد بشری قبل از خلقت و حين خلقت را به صورت مشخص تبيين كرده است.
محمد بنيادي در ادامه با بيان اينكه قرآن كتاب آموزش، تدبر، تفكر و تأمل است، بيان كرد: انسان تنها موجودی است كه توانايی استخراج منابع و محتوای عميق قرآن را دارد اما به هر حال آموزش قرآن مستلزم وجود معلم و مدرس بوده و در قرآن كريم نيز بر تدريس قرآن از سوی معلمان و مدرسان قرآنی تاكيد شده است.
بنيادی خواندن قرآن را دارای اصولی دانست و اولين اصل آن را آموزش قرائت قرآن بيان و عنوان كرد: مدرسان و معلمان در ابتدا بايد به اين مسئله توجه داشته باشند كه شرايطی را ايجاد كنند تا دانشآموزان بدانند كه چگونه قرآن بخوانند و با كلام خداوند چگونه ارتباط برقرار كنند.
وی دومين اصل در آموزش و خواندن قرآن را آموزش مفردات قرآن دانست و افزود: در ابتدا بايد درك درستی از مفاهيم قرآن داشته باشيم و بعد از روخوانی به مفاهيم قرآن و تفكر پرداخته و در مرحله سوم نيز از تفكر به ترجمه و در ادامه از ترجمه به تفسير بپردازيم.
معاون پرورشي و تربيت بدني شهر تهران با بيان اينكه براساس روايات حتی ماهیهای دريا نيز برای مدرسين قرآن تسبيح میگويند، تأكيد كرد: به طور كلی اهميت و جايگاه تدريس قرآن در بالاترين قله تدريس است زيرا خود قرآن بالاترين كتاب بشری بوده و در بالاترين مرتبه است پس كسی كه اين كتاب را تدريس كند نيز در بالاترين مرتبه و كرسی تدريس قرار میگيرد.
آقاي بنيادي افزود: غفلت يا سهلانگاری و عدم توجه به آموزش قرآن همان بلايی را بر سر انسان میآورد كه هم اكنون بر سر كسانی آمده است كه با قرآن كريم انس ندارند، اختلالات روانی و ارتباطی، عدم توجه به بسياری از آموزههای حياتی قرآنی و ... از جمله اين موارد است كه باعث كجروی و به انحراف كشيدن بشر میشود و البته افرادی كه ارتباط خوبی با قرآن دارند و قرآن را آن طور كه بايد آموزش ديدهاند، از بهداشت روانی خوبی برخوردار بوده و سرحال، بانشاط و خوش سيما هستند.
بنيادی در اين بخش از سخنان خود به انجام مقايسهای ميان وضعيت آموزش قرآن در جامعه امروز پرداخت و گفت: حركت و پيشروی در زمينه انس با قرآن پس از انقلاب بیبديل و بینظير بوده است زيرا ما در اوايل انقلاب، تعداد انگشتشماری حافظ قرآن داشتهايم اما در حال حاضر در كوی و برزن اين كشور، اساتيد قرآنی و حافظان قرآن وجود دارند كه اين مسئله به هيچ عنوان قابل قياس با اوايل انقلاب و قبل از انقلاب نيست.